Çıplaklık
Çıplaklık, kiÅŸisel bir cinsel mahremiyet ifadesidir. KiÅŸisel olmaktan çıkıp da yaygınlaÅŸtığı alanlar çok sınırlıdır. Çıplaklar kampları dışında tek toplu örnek, yaz aylarında deniz kıyılarıdır. Bu nedenle çıplaklığın bazı yayın organlarınca kitlesel sunumu, "Playboy" ve "Penthouse" örneklerinde olduÄŸu gibi, önemli bir ticaret ve kar alanı haline gelmiÅŸtir. Bir çok bilimsel araÅŸtırmanın ortaya koyduÄŸu üzere daha çok erkeÄŸe hitap eden bu görsel sergileme, ucuz ve anonim bir cinsel uyarım yolu saÄŸlamaktadır. 

GizliliÄŸini sürdürdüğü sürece çıplaklık, en önemli cinsel uyarım kaynaklarından biri olmaya devam edecektir. Giysili bir dünyada insanın çıplak olarak aÅŸk yaptığı gerçeÄŸi ile çıplak bir kadın veya erkek görüntüsünü baÄŸdaÅŸtırmak  kaçınılmazdır. Dikkat edilmesi gereken, çıplaklıkla "ahlaklılık" veya "ahlaksızlık" arasında mutlaka bir baÄŸ kurmaya uÄŸraÅŸmak gerçekçi deÄŸildir. Bu mantığın sonucu olarak çıplaklar kamplarının birer fuhuÅŸ yuvası olduÄŸunu iddia etmek ve Haçlı Seferleri boyunca kat kat elbiseler içinde boÄŸulan kadınlara bekaret kemeri takma gereÄŸini duydukları için kocalarının ruh hastası olduÄŸunu ilan etmek gerekecektir. Oysa her ikisi de doÄŸru deÄŸildir.

ÇoÄŸu kez ince bir tülle veya dar bir kostümle örtülmüş bir vücudun, kusurları ortada kalan çıplak bir vücuttan daha çekici ve uyarıcı olabildiÄŸi  bilinir. Ancak, giyinmenin cinselliÄŸi yok etmediÄŸi ya da bazen öne çıkardığı gerçeÄŸi, çıplaklığın cinsellik boyutunu daha az önemli yapmaz. ÇaÄŸlar boyunca yapılmış olan çıplak insan resim ve heykellerinin yalnızca çıplaklığın güzelliÄŸini vermeye çalıştığını söylemek güçtür. Çünkü bu sanat eserlerinde sık sık çıplaklığın cinselliÄŸi de vurgulanmıştır.


1960'lardan sonra çıplaklık yatak odalarının ve özel klüp ve kampların dışına taÅŸmış, tüm dünyada daha az sansür görmüştür. Bugün  "topless" yani, "üstsüz" olarak denize girilen plajlar artık azınlıkta olmaktan çıkmıştır. Her ne kadar bu tür çıplaklık en azından saÄŸlık nedenleriyle kolayca açıklanmaya çalışılırsa da altında yatan diÄŸer temel dürtünün cinsellik olduÄŸu inkar edilemez. 
 
Çıplaklık, giysisiz olmak anlamında kullanıldığında ve özel bir bağlamda ele alınmadığı sürece, ufak ya da büyük ölçüde utanç duygularını çağrıştırabilen bir kavramdır. Oysa sanatta çıplaklık başka bir ruh kazanır, denebilir ki, sanat çıplaklığı yüceltir. Bunu yaparken de, cinselliği çeşitli olumsuz, ve aşağılayıcı çağrışımlardan kurtarır. İnsan güzelliği, peçesiz bir şekilde ve gündelik köhnemişlikten an olarak sergilenmektedir.

Tablodaki, heykeldeki ya da fotoğraftaki çıplak, herhangi bir rahatsız edici ton taşımaz.
Zihinlerde uyandırdığı imaj, iki büklüm olmuÅŸ savunmasız bir vücut deÄŸil, dengeli, güzel ve güvenli bir yapıdır. ÇaÄŸlar boyunca en büyük sanat yapıtlarına ilham kaynağı olmuÅŸ olan çıplağın bu çaÄŸrışımı yapması doÄŸaldır. Eski Yunan kültürü çeÅŸitli çaÄŸlara ve akımlara malzeme ve ilham saÄŸlamış ama tarihe karışmıştır;  Rönesans ya da 18. veya 19. yüzyıl akımları da kendilerinden sonraki geliÅŸmeleri etkilemiÅŸler, dünya sanat tarihine altın sayfalar kazandırmışlar ama sonunda aşılmışlardır. Bütün bu devirleri ve akımları etkileyen ve onları aÅŸarak bugüne kadar yaÅŸayan çıplak olmuÅŸtur. Dolayısıyla çıplağı, yalnızca bir malzeme olarak deÄŸil, sanatsal bir biçim olarak görmek gerekir.
  Kenneth Clark "Çıplak" adlı kitabında şöyle demektedir: "Tüm çıplak resim ve heykel yapıtları, cinsel olarak coÅŸkulandırıcıdırlar... ne kadar soyut olursa olsun, hiçbir çıplak, izleyicisinde soluk bir gölge ÅŸeklinde bile olsa, erotik bir iz bırakmamazlık etmemelidir, eÄŸer ediyorsa, ya yapılan kötü sanattır, ya da yanlış bir ahlak anlayışı söz konusudur."
Çıplak, çeÅŸitli sanat dallarında en temel erotik imaj olmuÅŸtur. Bunun nedeni, çıplak insan vücudunun göze hoÅŸ gelen bir nesne olmasından öte, yaptığı çaÄŸrışımlar açısından son derece zengin olmasında yatar. Çıplak biraz insanın kendisidir; biraz kendisinden bekledikleri, arzuları, umutları ve anılarıdır.  Çıplak insan vücudu, biyolojik bazı ihtiyaçlardan baÅŸka, insan yaÅŸatısının ahenk, enerji, tutku, acz, duygusallık gibi çok farklı boyutlarını da anımsatan bir olgudur.En eski çaÄŸlardaki bereket tanrıçalarının heykellerinden baÅŸlayarak çeÅŸitli mitolojik kahramanlar, Meryem ve Ä°sa gibi dinsel kiÅŸilikler, prensesler ya da fahiÅŸeler çıplak olarak resmedilmiÅŸ ya da heykel olarak yontulmuÅŸ ve evrensel kültürün bir parçası olarak bilinçlere yerleÅŸmiÅŸtir.