İsmail Safa

14 Ağustos 2013 tarihinde tarafından eklendi.

İsmail Safa (1867- 1901)

Peyami Safa'nın babasıdır. Şiirleri, Tanzimat'la Servet-i Fünûn edebiyatı arasında köprü olma özelliği taşır. Romantizm akımından etkilenen sanatçı, duygu yönü ağır basan, ölçü kafiye gibi biçimsel kurallara bağlı şiirler yazmıştır. "Eski" ve "yeni" tartışmasına girmemiş, aralarında bir fark gözetmemiştir. Çok : hisli, nazik ve alçak gönüllü oluşunun da bunda payı vardır. Şiirleri hem "eski" hem de "yeni" taraftarlarınca beğenilmiştir. Vezin, kafiye ve dil anlayışı bakımından "eski"nin; zevk ve anlayış bakımından ise "yeni"nin özelliklerine bağlı kalmıştır.

ismail Safa, II. Abdülhamit döneminin baskılarına cephe alan aydınlarındandır. Kendi görüşünde olan Ubeydullah Bey, Hüseyin Sîret, Tevfik Fikret, Abdullah Cevdet gibi arkadaşlarıyla sık sık toplantılar yapmıştır. O günlerde yazdığı "Ey Halk Uyan" ve "Sultan Hamit'e" adlı şiirleri büyük ilgi görmüş, bir o kadar da tepki uyandırmıştır. Diğer arkadaşları gibi o da, devlet yönetimi tarafından devamlı gözaltında tutulmuştur.

29 Nisan 1900 tarihinde Sivas'a bir anlamda sürgün olarak bir göreve atanmıştır. Bu yaşamın getirdiği sıkıntıların üzerine şair, o tarihlerde kızları Selma ve Ulya'yı kısa aralıklarla kaybetmiştir. Acılarını ilk eşinden dünyaya gelen Selâmi, ikinci eşinden dünyaya gelen ilhami ve Peyami (Safa) ile dindirmeye çalışmıştır.

Sünûhât (Terci-i bent biçiminde uzun bir manzume, 1890), Hûz mâ Sefa (birinci bölümde babasının, ikinci bölümde kendi şiirlerinin bulunduğu eser, 1891), Mağdûreyi Sevda (uzun ve manzum bir konuşma, 1892), Mevlid-i Pederi Ziyaret (1896), Mensiyyât (şiirler, 1896), Hissiyat (şiirler, 1912), Muhâkemat-ı Edebiye (eleştiriler, 1913)

Etiketler:

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Şu Sayfamız Çok Beğenildi
Şiir