ÇATIŞMA:

 KoÅŸma kanalında eÄŸitildikten sonra, bu eÄŸitime (öğrenmeye) ters düşen bir ÅŸekilde acıyla (ÅŸokla) karşılaÅŸan fareler açık bir ÅŸekilde çatışma davranışı göstermektedirler, yani, hedefe doÄŸru yürümekte, belirli bir noktaya kadar yaklaÅŸmakta, sonra durmakta ve bu noktada bir ileri bir geri veya bir saÄŸa bir sola doÄŸru sallanmaktadırlar. Bu kararsızlık hali, hedefe doÄŸru ilerlemenin gittikçe yavaÅŸlaması ve hedeften ani geri kaçışlarla belirginleÅŸmektedir.
• Bu davranışlar, diğer bir çok durumlarda görülen çatışma davranışlarına benzemektedir. Klinik gözlemler, çatışmanın anormal davranışların ortaya çıkmasındaki önemli rolünü göstermektedir.
• ÇATIŞMANIN DEĞİŞKENLERİ:

• Bir hedefe yaklaşma eğilimi organizmanın hedefe yakın olduğu oranda kuvvetlenir.
• Korkulan bir uyarıcıdan kaçınma eğilimi bu hedefe yaklaştıkça kuvvetlenir.
• Kaçınmanın şiddeti belirli hedefe yaklaştıkça artar.
• Yaklaşma ve kaçınma eğilimlerinin şiddeti doğrudan, bunların dayandığı dürtünün şiddetine göre değişmektedir. Zayıf şoklar organizmayı durduramazken daha kuvvetli şoklar durdurmaktadır.
• Birbiriyle uyuşmayan tepkiler çatışma halindeyse, bunlardan daha kuvvetli olan ortaya çıkmaktadır.
• Çatışma durumunda korku, durumun içerdiği başlıca ip uçları tarafından çıkarılan öğrenilmiş bir dürtü olmakta, fakat açlık daha çok iç fizyolojik etkenlere bağlı bir dürtü olmaktadır.
• Öğrenilmiş dürtülerin şiddeti, diğer öğrenilmiş tepkiler gibi, pekiştireç noktasına olan uzaklıkla ters orantılı olarak değişmektedir (hedefe olan mesafe az, dürtü şeddeti fazla gibi).