REALİZM

14 Ağustos 2013 tarihinde tarafından eklendi.

REALİZM (GERÇEKÇİLİK)
 
19. yüzyılın ikinci yarısında romantizmin aşırı duygusallığına tepki olarak ortaya çıkmış bir akımdır.
 
1857 yılında Gustave Flaubert’in “Madame Bovary” adlı romanıyla, realizmin, romantizm karşısındaüstünlük sağladığı kabul edilmektedir.
 
Realizmde, duygu ve hayaller yerini, toplum ve insan gerçeklerine bırakır. Konular gerçekten alınır. Yaşanan ve gözlenen gerçek bütün çıplaklığıyla anlatılır. Bunun sağlanması için gerektiğinde anket gibi bazı sanat dışı yöntemlere bile başvurulmuştur.
 
Bu akımda, gerçeğin anlatılması için kişilerin psikolojileri, onların kişiliklerini etkileyen çevrelerinin tanıtımı, içinde bulundukları ortam ayrıntılarıyla verilir. Onun için de betimleme, realist yazarlarda en önemli anlatım biçimi olarak dikkat çeker. Yalnızca yaşananın anlatılmasına yönelen gerçekçiler, olaylar ve kişiler karşısında tarafsız davranırlar. Eserlerine kendi duygu, düşünce ve yorumlarını katmazlar. Yine, gerçek hayatın anlatılması esas olduğu için eserlerinde toplumun sıradan insanlarına rastlanır. Eserlerinde daha çok yaşamın olağan olaylarına yöneldikleri için çok basit bir konu bile ele alınıp işlenir.
 
Gerçekçi yazarların okuyucuyu eğitme gibi bir amaçları yoktur. Gözlem, araştırma ve belgelere dayanarak, yaşananı nesnel bir şekilde aktarmayı amaçlarlar.
 
Gerçekçi yazarlar, biçim güzelliğine çok önem vermişler, dilde ve anlatımda süsten, özentiden kaçınmışlardır.
 
Başlıca temsilcileri:
 
            Stendhal (Kırmız ve Siyah, Parma Manastırı)
            Balzac (Goriot Baba, Vadideki Zambak, Eugenie Grandet)
            G. Flaubert (Madame Bovary)
            Lev Tolstoy (Savaş ve Barış, Diriliş, Anna Karenina)
            Dostoyevski (Suç ve Ceza)
            A. Çehov (Vanya Dayı, Vişne Bahçesi)
            M. Şolohov (Ve Durgun Akardı Don)
            E. Hemingway (Çanlar Kimin İçin Çalıyor)
            J.Steinbeck (Gazap Üzümleri)
            Herman Melville (Moby Dick)
            Charles Dickens (Oliver Twist, David Copperfield)
            Gogol (Müfettiş, Ölü Canlar)
            Turganyev (Babalar ve Oğullar)
            M.Gorki (Çocukluğum, Benim Üniversitelerim, Ekmeğimi Kazanırken)
 
“Roman dediğin, bir uzun yol üzerinde dolaştırılan bir aynadır. Bir bakarsın göklerin maviliğini, bir bakarsın yolun irili ufaklı çukurlarında birikmiş çamuru görürsün. Sonra da kalkıp heybesinde bu aynayı taşıyanı ahlaksızlıkla mı suçlayacaksınız? Aynası çamuru gösteriyor diye aynaya kabahat bulmak olur mu? Böyle çamurlu çukura bulunan yola, daha doğrusu suyun akmasını, kokmasını, çamur çukurları meydana getirmesini önlemeyen temizlik müfettişine …”
                                                                                                Henri B.Stendhal

Etiketler:

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Şu Sayfamız Çok Beğenildi
Abartma